معمولا ، فضای اتاق مشاوره باید به گونه ای طراحی شود که مراجعه کننده احساس آرامش و امنیت نماید ، عکسی که ملاحظه می کنید ، دفتر کلینیک در روستای دهدر است ، دستی و قلبی مهربان این اتاق را مهیا و به امور پایگاه روستا یاری اجتماعی کلینیک نداالحق اختصاص داده است ، فرصت نکرده ام از مراجعین در این زمینه نظر خواهی کنم ، ولی احساسی که نگارنده از حضور در این دفتر به ظاهر ساده ودر عمل غنی دارد غیر قابل توصیف است
، فضای معنوی اتاق در هر لحظه آماده ساختن تصویری تازه و بدیع می باشد ، وقتی مادری یا همسری از اعنیاد فرزند و همسرش بدون اختیار اشک از چشمانش جاری می شود ، همین اتاق زیبا به ریسمانی سنگین در گردنم تبدیل می گردد و هرچه که شکوه ها بیشتر می شود حلقه این ریسمان تنگ تر می شود ، ولی پس از آنکه با اقدامی هرچند ناچیز و در حد ارائه یک راهنمائی ، مراجعه کننده می تواند از ریزش اشکهایش جلوگیری کند ، احساس می کنم گره این طناب شل می گردد وهمزمان نسیم فرح بخش روستا که از بوسیدن و ستایش آبشارهای مجا ور ده و باغ های سرسبز به اتاقم وارد گردیده است صورت فشرده از غمم را نوازش می دهد ، انگونه که حتی فکر میکنم چین و چروک سالمندی ام را محو کرده است ،در بامداد ، سرکشی کمی فضولانه تیغ آفتاب ا ز لابلای پرده که برای خبر چینی و اعلام تنبلی و غفلت من از دیدار طبیعت وحشی به درون اتاق سرک می کشد مرا به یاد قدرت تصویر سازی نویسنده فرانسوی ( مارسل پروست ) کتاب ( در جستجوی زمان از دست رفته ) می اندازد ،
ولی نسیم شبهای مهتابی ده از یکسو با نوازش گونه ام مرا به یاد آرامش کودکی ام در کنار مادربه استراحتی دلپذیر دعوت می کند ، و وقتی پلک ها آماده به هم آمدن است با تکان پرده ، چهره ماه منور را به رخم می کشد ، ماهی که قسم می خورم با ماه دوران کودکی ام که شبها از پشت بام گل اندود می دیدم ذره ای تعقیر نکرده است ، این یک اتاق است یا گوشه ای از بهشت ؟ و ایا بهشت می تواند به زیبائی این مکان باشد ؟